Największe komety w historii

Wielka Kometa z 1680 roku – kometa która prawdopodobnie poruszała się po orbicie zbliżonej do orbity komety ISON. Być może obie komety łączy jakiś rzeczywisty związek. Odkryta 14 listopada 1680 roku przez Gottfrieda Kirscha z Niemiec jako pierwsza kometa odkryta przez teleskop w historii. 4 grudnia widoczna jako obiekt o jasności +2m i z warkoczem o długości 15 stopni. 18 grudnia przeszła przez peryhelium orbity w odległości zaledwie 1.2 miliona kilometrów od powierzchni Słońca.

Według nielicznych raportów kometa widoczna była w dzień tuż powyżej tarczy słonecznej. Pod koniec grudnia wróciła na wieczorne niebo osiągając znów jasność +2m przy czym rozwinęła potężny 70-stopniowy warkocz. Kometa przestała być widoczna okiem nieuzbrojonym w lutym 1681 roku.

Kometa Chesseauxa z 1743 roku – Kometa odkryta przez Philippea Chesseauxa pod koniec listopada 1743 roku jako obiekt o jasności +4m. Kometa jaśniała bardzo szybko w miarę zbliżania się do Słońca. W połowie stycznia 1744 kometa opisywana była jako obiekt o jasności +1m z warkoczem o długości 7 stopni. 1 Lutego odnotowano jasność porównywalną z Syriuszem – najjaśniejszą gwiazdą nocnego nieba. Opisywano też zakrzywiony warkocz o długości 15 stopni. 18 lutego obiekt stał się tak jasny jak Wenus, jednocześnie widoczny stał się drugi warkocz. 27 lutego kometa widziana była na dziennym niebie, w odległości 12 stopni od Słońca jako obiekt o jasności -7 magnitudo. Przejście przez peryhelium nastąpiło 1 marca w odległości 33 milionów kilometrów od Słońca, od 6 marca kometa pojawiła się na niebie porannym gdzie przyjęła postać odnotowaną na ówczesnych rycinach – sześć bardzo jasnych warkoczy wybiegało z głowy komety która w tym czasie schowana była jeszcze pod horyzontem.

Wielka Kometa 1843 – Kometa z grupy Kreutza a więc z grupy która obejmuje kilka bardzo jasnych i efektownych komet odnotowanych w dziejach. Jest to co ważne grupa komet o peryheliach skrajnie bliskich powierzchni Słońca i większość z nich przychodzi w okolice Słońca po raz pierwszy i ostatni ulegając całkowitemu odparowaniu w peryhelium.

W przypadku komety 1843 nie ma pewności czy była ona widziana wcześniej na nocnym niebie, pewne obserwacje na to wskazują. W dniu 27 lutego 1843 roku cały świat podziwiał kometę która niespodzieanie pojawiła się na dziennym niebie w bezpośrednim sąsiedztwie Słońca. Opisywana jest ona jako wąski świetlisty obiekt z wyraźnym jasnym jądrem, o długości 1 stopnia. Widoczna była przez cały dzień podążając na niebie w ślad za Słońcem. Kolejnego dnia kometa osłabła jednakże rozwinęła przy tym potężnej długości warkocz.

Wielka Kometa Wrześniowa 1882 – Kometa również z rodziny Kreutza, najjaśniejsza kometa zaobserwowana kiedykolwiek na niebie. Dostrzeżona 1 września 1882 roku na półkuli południowej jako obiekt o jasności 0 magnitudo. W kolejnych dniach kometa błyskawicznie zwiększała swoją jasność. Na 3 dni przed peryhelium, 14 września kometa stała się widoczna na dziennym niebie w pobliżu Słońca a w dniu przejścia przez peryhelium opisywana była jako obiekt niewiele słabszy od samej tarczy słonecznej. Jasność dla tego momentu szacowana jest na -15 do -20 magnitudo. Tuż po przejściu przez peryhelium doszło do rozpadu jądra na 4 fragmenty. Kometa wkrótce stałą się widoczna na niebie porannym jako piękny obiekt z jasnym długim warkoczem.

Wielka Kometa Styczniowa 1910 – W 1910 roku świat oczekiwał powrotu komety Halleya tymczasem jeszcze w styczniu tego roku na półkuli południowej niespodziewanie pojawiła się inna bardzo jasna kometa. Dostrzeżona 13.01.1910 jako obiekt o jasności +1m. W dwa dni później zaobserwowana przez trzech mężczyzn na stacji kolejowej w miejscowości Kopjes w ówczesnym Transwalu (dzisiejsze RPA). Sądzili oni że mają do czynienia z kometa Halleya która jednak w tym rejonie nieba nie mogła być widoczna. Ostatecznie 17 stycznia obserwatorium w Transwalu zaobserwowało bardzo jasną i dotąd nieznaną kometę tuż przez wschodem Słońca. Jeszcze tego samego dnia dostrzeżona została ona na jasnym niebie jako obiekt jaśniejszy od Wenus. Przez kilka kolejnych dnia widziano kometę na dziennym niebie w pobliżu Słońca. Pod koniec stycznia obiekt pojawił się na niebie wieczornym i był doskonale widoczny do końca miesiąca. Wielka Kometa Styczniowa 1910 mylona była powszechnie z kometą Halleya która na niebie pojawiła się w 3 miesiące później.

Kometa Skjellerup-Maristany – Zaobserwowana w grudniu 1927 roku jako obiekt 3 wielkości gwiazdowej. Ze względu na wyjątkowo niekorzystne usytuowanie orbity kometa niemalże nie mogła być obserwowana na ciemnym niebie niezależnie od lokalizacji obserwatora. 18 grudnia kometa przeszła przez peryhelium i jednocześnie pojawiła się na niebie dziennym jako obiekt o jasności -6m znajdujący się 5 stopni od tarczy Słońca. Po przejściu przez peryhelium kometa osłabła bardzo szybko tym niemniej rozwinęła potężny warkocz o długości 40 stopni
 

Kometa Ikeya-Seki - Uznawana za najjaśniejszą kometę XX wieku. Odkryta we wrześniu 1965 roku, dokładnie na miesiąc przed przejsciem przez peryhelium. Ikeya-Seki podobnie jak wielka komety z lat 1843 i 1882 była obiektem z rodziny Kreutza. 21 października 1965 roku przeszła ona przez peryhrelium ocierając się niemalże o Słońce. Wystarczyło przysłonić ręką tarczę słoneczną aby dostrzec wyraźnie widoczną kometę w odległości około 2 stopni. Obserwatorzy japońscy określili jasność komety na 10 razy większą niż w przypadku Księżyca w pełni co mogło oznaczać około -15 magnitudo. Kometa rozpadła się w peryhelium na minimum dwa a według niektórych źródeł na 3 fragmenty. Kometa rozwinęła wspaniały warkocz który pozostawał ozdobą porannego nieba do końca listopada.

Kometa West – Odkryta w listopadzie 1975 roku przez duńskiego astronoma Richarda Westa na fotografiach wykonanych w ESO, w Chile. W ciągu zimy zbliżyła się do Słońca a 25 lutego 1976 roku przeszła przez peryhelium orbity. Widoczna była wówczas na 10 minut przed wschodem Słońca. W kolejnych dniach kometa rozwinęła wspaniały warkocz o bogatej strukturze. Był to jeden z najpiękniejszych obiektów tego typu w ubiegłym stuleciu i jednocześnie jedna z najbardziej niedocenionych komet. Umknęła ona szerszej widowni ze względu na obojętność mediów zrażonych historią komety Kohoutka która dla odmiany była największym kometarnym niewypałem XX wieku.

Kometa C/2006 P1 McNaught – W czasach nam współczesnych również mieliśmy do czynienia z ogromną kometą choć jej piękno i niezwykły wygląd podziwiać mogli raczej obserwatorzy z półkuli południowej. Odkryta w sierpniu 2006 roku przez słynnego łowcę komet Roberta McNaughta. W miarę zbliżania się do Słońca kometa szybko jaśniała. Tuż przed peryhelium stała się obiektem dość dobrze widocznym tuż po zachodzie Słońca. Miała wówczas znaczną jasność i prosty warkocz przypominający snop światła. Przez peryhelium przeszła 12 stycznia 2007 roku w odległości 25 milionów kilometrów od Słońca. W niedzielę 14 stycznia 2006 roku kometa stała się widoczna na niebie dziennym w pobliżu Słońca osiągając jasność około -6 magnitudo. Od tej pory prawdziwy spektakl rozpoczął się na niebie południowym. Kometa rozwinęła ogromy warkocz w kształcie wahlarza, warkocz ten widoczny był przez większą część nocy nawet w chwili gdy sama kometa głowa komety znajdowała się już pod horyzontem. Skrajne, słabe części warkocza dało się też zaobserwować z Europy. Kometa C/2006 P1 jest dziś często określana jako Wielka Kometa 2007 roku.

 

Ważniejsze komety XX i XXI wieku


C/2011 L4 PanStarrs 2013

C/2011 W3 Lovejoy 2011

C/2006 P1 MCNAUGHT 2006

C/1995 O1 HALE-BOPP 1997

C/1996 B2 HYAKUTAKE 1996

C/1975 V1 WEST 1976

C/1973 E1 KOHOUTEK 1973

C/1970 K1 WHITE-ORTIZ-BOLELLI 1970

C/1969 Y1 BENNETT 1970

C/1965 S1 IKEYA-SEKI 1965

C/1962 C1 SEKI-LINES; O.S. 1962 III 1962

C/1961 O1 WILSON-HUBBARD 1961

C/1957 P1 MRKOS; O.S. 1957

C/1956 R1 AREND-ROLAND 1957

C/1941 B2 DE KOCK-PARASKEVOPOULOS 1941

C/1927 X1 SKJELLERUP-MARISTANY 1927

C/1911 O1 BROOKS 1911

C/1911 S3 BELJAWSKY 1911

1P/1909 R1 HALLEY 1910

C/1910 A1 KOMETA STYCZNIOWA 1910

C/1901 G1 WIELKA KOMETA 1901 1901